การศึกษาคือโลกใบใหม่สำหรับผู้พิการ 2020

by WheelSharee Posted on 2019-08-14


ตอนที่ผมเกิดอุบัติเหตุจนต้องกลายเป็นคนพิการ (อัมพาต)นั้น ผมกำลังเรียนอยู่ ม.5 ดังนั้นวุฒิที่ผมมีก็คือวุฒิ ม.3 หลังจากตระเวณรักษากับหมอต่าง ๆ จนเงินประกันที่ได้มาใกล้จะหมด ก็หยุดรักษากับหมอน้ำมนต์ หมอน้ำมันที่ใคร ๆ ว่าดี รวม ๆ ระยะเวลาก็ประมาณ 2 ปี

ตอนนั้นผมใส่สายสวนปัสสาวะ และหมอก็นัดให้ไปเปลี่ยนทุก ๆ 2 อาทิตย์ ก็เทียวไปโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น เหมารถอีแต๋นไปนะครับ เปิดประทุน ลมเย็นสบายมาก ๆ หลังจากเปลี่ยนสายสวนปัสสาวะเรียบร้อย ก็มานั่งรอรถที่หน้าโรงพยาบาล เพราะรถเขาเข้าไปในตลาด หาซื้อของกัน ที่หน้าโรงบาลก็มีศูนย์เล็ก ๆ ที่คนพิการดูแลอยู่ เลยเข้าไปพูดคุย สอบถามกันตามประสา

เขาก็แนะนำว่าให้ไปเรียนต่อที่โรงเรียนคนพิการ ชลบุรี มีเพื่อน ๆ บ้านใกล้เคียงไปเรียนแล้วหลายคน นั่น นี่ โน้น ซึ่งผมก็สนใจอยากจะไปเรียนอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่า ที่ไหน อย่างไร เพราะสมัยนั้นยังไม่มีอินเตอร์เน็ต ยังไม่มีมือถือให้ใช้เหมือนในทุกวันนี้

หลังจากนั้นก็ได้ไปสมัคร แล้วก็สอบประเมินความรู้ ก็ผ่านไปด้วยดี โดยมีพี่อีกคนนึงที่ไปสอบพร้อมกัน เนื่องจากผมมีวุฒิ ม.3 จึงเลือกเรียนสายคอมพิวเตอร์ได้ แต่พี่เขาวุฒิ ป.6 เลยเรียนอิเล็กทรอนิค หลักสูตรที่นี่เข้มข้นมาก ๆ สอนแบบจับมือทำ เอาตั้งแต่เริ่มต้น จนสามารถทำเองได้ ประยุกต์ใช้งานได้ 

ชีวิตในรั่วโรงเรียนคนพิการที่นี่ ทั้งสนุก และแฮปปี้มาก ๆ คือ เราไม่รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อย ด้อยค่าอะไรเลย หลาย ๆ คนพิการหนักกว่าเราก็มี บางคนไม่มีทั้งขา และแขน บางคนช่วยเหลือตัวเองยังไม่ได้เลย แต่เขาก็มาเรียน มาใช้ชีวิต มาเรียนรู้ได้ มันเหมือนสวรรค์ของคนพิการ เหมือนย้อนวัยกลับไปสมัยเรียน ม.3 ที่ได้สนุกกับเพื่อน ๆ ได้เล่น ได้กิน ได้เที่ยว ได้ทำกิจกรรมต่าง ๆ ร่วมกัน

ผมได้ลงเรียน กศน. ไปด้วย เพราะตอนนั้นหลักสูตร 2 ปี เท่ากับหลักสูตรคอมพิวเตอร์เลย เมื่อเรียนจบ ผมจึงได้วุฒิ ม.6 ติดตัวมาด้วย ทำให้ช่วงที่ทำงานสามารถเรียนต่อ มสธ. เพื่อเอาใบปริญญาไปฝากแม่ได้ นับเป็นความภูมิใจอย่างนึง ที่ผม ในฐานะลูกคนนึง ซึ่งเป็นผู้พิการอัมพาต จะสามารถทำได้

ถ้ามองย้อนกลับไป วันนั้น ถ้าไม่ตัดสินใจไปเรียน (ไปตายเอาดาบหน้า) คงไม่มีวันนี้ วันที่ได้กลับมาอยู่กับพ่อ กับแม่ ได้ดูและท่าน มีรายได้พอเลี่้ยงตัวเองและท่านทั้งสองได้ ไม่ต้องเป็นภาระให้ใคร แม้จะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ผมก็พอใจในระดับนึงแล้ว ที่มาถึงวันนี้ได้

สุดท้ายนี้ ก็อยากฝากบอกเพื่อน ๆ น้อง ๆ ผู้พิการทุกคนที่หลงเข้ามาอ่าน หากสวรรค์ลิขิตให้เรามีไม่เท่าคนอื่น หน้าที่ของเราคือ ลิขิตเล้นทางชีวิตของเราเอง อย่ามัวแต่นอนรอ ให้ลุกขึ้นมาสู้ คิดเสมอว่า "เขาทำได้ เราก็ต้องทำได้" สู้ ๆ นะครับ ผมเอาใจช่วย


Comment:
CONFIRM CODE :
Comment Name :

บทความทั้งหมด
  คลิกที่นี่ เพื่อดูสินค้าแนะนำ
  ลดราคากว่า 80%(ห้ามพลาด)